Ξενος – Αλμπερ Καμυ

Αν με μία λέξη πρέπει να περιγράψω αυτό το βιβλίο, αυτή θα ήταν: Ιδιαίτερο. Δεν μπορώ να το συγκρίνω ή να το παρομοιάσω με οτιδήποτε άλλο έχει πέσει στα χέρια μου στο παρελθόν.

Το πρώτο στοιχείο που με εντυπωσίασε ήταν η καθαρότητά του – η διαύγεια του συγγραφέα και η λιτότητά του που έφτασαν σε σημεία που με εντυπωσίασαν. Έλεγε αυτό που ήθελε, σου μετέφερε αυτό που ήθελε, και προχωρούσε. Ούτε φρου-φρου, ούτε περιττές λέξεις, ούτε μη αναγκαίες προσθήκες. Ο λόγος ήταν τέλειος και η ουσία ξεκάθαρη.

Το πρώτος λάθος που έκανα διαβάζοντας το βιβλίο είναι να περιμένω ένα τέλος, να προσμένω μία αλλαγή. Ναρκωμένος από τη συνηθισμένη ροή που διαβάζω σε κάθε ιστορία, προσμονούσα η μετάβαση των γεγονότων να προκαλέσουν μία μεταστροφή στη σκέψη και την αντίληψη του πρωταγωνιστή. Μάταια…

Ο Ξένος είναι το Τέλος. Είναι ολοκληρωμένος, αυτόνομος, συνειδητοποιημένος, σχεδόν θεϊκός. Παρατηρεί τα γεγονότα, αλλά ποτέ δεν τα αγγίζει. Μιλάει με τους ανθρώπους περισσότερο όπως μιλάει ο άνεμος, παρά όπως ένας άνθρωπος. Ωστόσο, είναι άνθρωπος – βιώνει τον πόθο, και δεν τον αρνείται. Δεν παριστάνει τον Άγιο, δεν παριστάνει τίποτα – απλώς Είναι, με την πιο ουσιαστική και αληθινή έννοια του όρου. Και αυτό του το χαρακτηριστικό είναι το αποκορύφωμα της υπόστασής του, ίσως η απόδειξη του θεϊκού γονιδίου του.

Ή μήπως δεν είναι θεϊκός; Μήπως είναι απλώς ένας Άνθρωπος; Μήπως, μέσα σε αυτόν τον σωρό πτωμάτων (κυρίως συνειδησιακών) που έχουμε συνηθίσει να κυκλοφορούμε, έχουμε ξεχάσει πώς είναι ο Άνθρωπος; Μήπως, μέσα από την αλλοτρίωση της ψυχής μας και της θυσίας της στον βωμό του Εμείς, έχουμε χάσει τη σύνδεσή μας με το Εγώ; Όχι όμως οποιοδήποτε Εγώ, αλλά με τη βαθύτερη καρδιά της Φύσης μας.

Ο Ξένος δεν κρίνει, δεν καταλαβαίνει γιατί θα έπρεπε να το κάνει. Ωστόσο, κατανοεί – όντας ανώτερη συνείδηση – αντιλαμβάνεται γιατί οι άνθρωποι υποτάσσονται στις κοινωνικές προσταγές και στον καθωσπρεπισμό. Ο Ξένος όμως είναι ο Εαυτός του – τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Ο Ξένος είναι ξένος για τον κόσμο, για αυτή την ανθρωπότητα που έχει χάσει τη πατρίδα της στον κόσμο των ιδεών, αλλά δεν είναι κάτι που είναι όλοι οι υπόλοιποι – δεν είναι ξένος προς τον εαυτό του. Για την ακρίβεια, αυτός είναι το μόνο που έχει.

Και δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Το ψιθύρισμα της Ελπίδας δεν διαφέρει από τον θαλασσινό αγέρα, δεν μπορεί να τον παρασύρει. Η κραυγή του Θανάτου δεν τον τρομάζει, γιατί δεν μπορεί να του στερήσει το μόνο πράγμα που έχει. Η Ανάγκη για εξιλέωση δεν τον απασχολεί, δεν έχει ενοχές, δεν μπορεί να μετανιώσει για κάτι. Δεν ξέρει τι σημαίνει ενοχή – πώς μπορεί κάποιος να αισθάνεται ένοχος για αυτό που Είναι;

Και, τέλος, πώς μπορεί να θανατωθεί ο αθάνατος, πώς να τιμωρηθεί ο αναμάρτητος; Ποια σάρκα να σκίσει η λεπίδα, ποιο κεφάλι να αφαιρέσει μία απόφαση;

Πώς ο θάνατος να αγγίξει τον Ελεύθερο;

 

Βιογραφία Αλμπέρ Καμύ
Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, προφέρεται: [albɛʁ kamy], 7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

5 thoughts on “Ξενος – Αλμπερ Καμυ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s