Υπογειο – Φιοντορ Ντοστογιεφσκι

Ο άνθρωπος του υπογείου είναι ο πραγματικός Άγιος.

Ο Άγιος που δεν θυσιάζει τη ζωή του για τον Θεό, που δεν ανταλλάσσει τον επίγειο πόνο για την αιώνια ζωή, που δεν μαρτυράει για να πάει στον παράδεισο. 

Μπροστά του οι μάρτυρες του χριστιανισμού φαντάζουν ως αμαρτωλοί έμποροι, τρισάθλιοι διαπραγματευτές που πούλησαν τη ζωή για τον παράδεισο, που αντάλλαξαν αίμα για θεία χάρη. Αδύναμοι και φοβισμένοι άνθρωποι που πούλησαν τον θάνατό τους στον Θεό. 

Ο Άγιός μας όμως δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει λύτρωση, θα παραμένει σταυρωμένος για μία αιωνιότητα, επειδή ο πόνος είναι η αλήθεια του. Δεν μπορεί να ζητήσει, να ελεήσει, να παρακαλέσει. 

Τη στιγμή που όλοι προσκυνούν μπροστά στον Δημιουργό, αυτός γυρνάει με δάκρυα από αίμα και με τις πιο αληθινές κραυγές της ψυχής του, τον καταριέται. Τον κατηγορεί για τα βάσανα, για τον πόνο, για τη γνώση και για τη κατάρα της ζωής με τα οποία τον έχει λούσει. 

Ξέρει πως ο αγώνας του δεν θα φέρει ποτέ τη λύτρωση, είναι συνειδητοποιημένος μέσα στη θεία παράνοιά του. Κι όμως, είναι ελεύθερος

Ελεύθερος είναι αυτός που επιλέγει τον σταυρό του, αυτός που κρεμιέται στον Καύκασο και μπαίνει στον κύκλο της ζωής, στον αιώνιο κύκλο που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα με τον ερχομό του λυσσαλέου πτηνού και τη θρέψη των σπλάχνων. 

Ελεύθερος είναι αυτός που ζει στον ατελείωτο χώρο ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή, το αίμα και το σπέρμα, αυτός που κατοικία του είναι ο κύκλος. Αυτός που αγκαλιάζει το Παρόν, το μέτρο του Παρελθόντος και του Μέλλοντος, το μοναδικό σημείο της ύπαρξης. 

Αυτός του οποίου η συνείδηση ξέρει μονάχα το Τώρα. Αυτός που αφήνεται στον πόνο και την αγαλλίαση της στιγμής, και που δεν σπαταλάει συναισθήματα και σκέψεις για το Πριν και το Μετά. Αυτός που πάνω στον σταυρό βρίσκει τη Κόλαση και τον Παράδεισο, που βλέπει τον Θεό κατάματα. 

Αυτός είναι ο Άγιος, ο μόνος αφυπνισμένος, ο ζωντανός μεταξύ νεκρών, ο σκληρός και πιο πιστός ακόλουθος του πόνου και ταυτόχρονα ο πιο γλυκός εραστής της ζωής.


Βιογραφία Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του, Μιχαήλ Αντρέγεβιτς, ήταν στρατιωτικός γιατρός, Το 1838 γίνεται δεκτός στη Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικών της Πετρούπολης, στην οποία έδωσε εξετάσεις διότι αυτό απαιτούσε ο πατέρας του, και χωρίζεται από τον αδελφό του. Ο Μιχαήλ Αντρέγεβιτς δολοφονείται το 1839 στο κτήμα της οικογένειας, στην επαρχία της Τούλα. Η δολοφονία του πατέρα Ντοστογέφσκι συνταράσσει τον Φιοντόρ. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Μελέτησε την κοινωνία και τον κόσμο όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Θέμα των έργων του, η ίδια η ζωή. Είδε από κοντά τις υποβαθμισμένες συνοικίες, γνώρισε τη φτώχεια, τον πόνο, την εξαθλίωση των ταπεινών ανθρώπων και στη συνέχεια μετέφερε τις εικόνες αυτές στα μυθιστορήματα του. Ασχολήθηκε με τον άνθρωπο και την κοινωνία και υπήρξε αγωνιστής και επαναστάτης. Εναντιώθηκε στην πολιτική του Τσάρου Νικολάου του Α΄. Αυτή του η στάση είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Όμσκ υπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Το 1857 νυμφεύεται τη Μαρία Ντμιτρίεβνα Ισάεβα, και το 1859, μαζί με τη σύζυγό του, λαμβάνουν την άδεια που τους επιτρέπει να εγκατασταθούν στην Ευρωπαϊκή Ρωσία.Το 1859 εκδίδει στην Πετρούπολη μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία ,όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος για να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Άρχισε λοιπόν να γράφει συνέχεια και ακούραστα με αποτέλεσμα να καταφέρει να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχετικά άνετα. Σ’ αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: “Ο παίχτης”, “Οι αδερφοί Καραμαζώφ”, “Έγκλημα και Τιμωρία”, “Ο Ηλίθιος”, “Οι δαιμονισμένοι”. Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού “Πολίτης” και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, “Το Ημερολόγιο ενός συγγραφέα”, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1881, ο Φιοντόρ Μιχαΐλοβιτς Ντοστογέφσκι υπέκυπτε σε αγνώστου αιτίας πνευμονική αιμορραγία. Ετάφη στο κοιμητήριο της μονής Αλεξάντερ Νιέφσκι, στην Πετρούπολη. Άλλα έργα του είναι τα μυθιστορήματα: “Ο φτωχόκοσμος”, “Λευκές νύχτες”, “Ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι”, “Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων”, “Το υπόγειο”. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και η προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους όλων των εποχών και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Υ.Γ. Η βιογραφία πάρθηκε από το http://www.biblioasi.gr

3 thoughts on “Υπογειο – Φιοντορ Ντοστογιεφσκι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s