Η ΛΑΣΠΗ

Κανένα σχόλιο ή κριτική δεν θα φωτογράφιζε καλύτερα το έργο για το οποίο θα μιλήσουμε .Ας αφεθούμε στα λόγια του μαύρου μας ποιητή.

Φυγή Κώστας Καρυωτάκης.

Αἰσθάνομαι τὴν πραγματικότητα μὲ σωματικὸ πόνο. Γύρω δὲν ὑπάρχει ἀτμόσφαιρα, ἀλλὰ τείχη ποὺ στενεύουν διαρκῶς περισσότερο, τέλματα στὰ ὁποῖα βυθίζομαι ὁλοένα. Ἀναρχοῦμαι ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις μου.

Ἡ παραμικρότερη ὑπόθεση γίνεται τώρα σωστὴ περιπέτεια. Γιὰ νὰ πῶ μία κοινὴ φράση, πρέπει νὰ τὴ διανοηθῶ σ᾿ ὅλη της τὴν ἔκταση, στὴν ἱστορική της θέση, στὶς αἰτίες καὶ τὰ ἀποτελέσματά της. Ἀλγεβρικὲς ἐξισώσεις τὰ βήματά μου.

Η Λάσπη είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου που έκανε ηχηρό ποδαρικό στο κόσμο  της σύγχρονης  λογοτεχνίας αποσπώντας το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα με την συλλογή ποιημάτων Ανεκπλήρωτοι Φόβοι


Ο Αλέξανδρος ή Σάντο ένα alter ego του αντιήρωα του Υπογείου αντί για τους κρύους πετρόστρωτους δρόμους της Πετρούπολης διαβαίνει τα σοκάκια της έρημης και έκπτωτης Αθήνας , ένα χρόνο μετά την δολοφονία του πατέρα του. προαποφασισμένος να αυτοκτονήσει ..θεαματικά 

Ο νεαρός συγγραφέας έβαλε ήδη υψηλά τον πήχη  καθώς δίνει μαθήματα συγγραφικής τέχνης .Καταφέρνει επιτυχώς να συγκεράσει την ΄΄φωκνερική΄΄ τεχνική  συνειρμική αφήγησης του αλλοιωμένου δίχως σύνορα χρόνου  με την γλώσσα ,πρόζα ,και ύφος του Χένρι Μίλλερ.

Ο ιλιγγιώδης χαοτικός  μονόλογος  είναι οι σκέψεις του σχοινοβάτη    της αβύσσου που βλέπει  την ΄΄λάμψη ΄ μέσα στο ζόφος πριν την κατάρρευση .  Στο πυρετικό παραλήρημα επιλεκτικά ζυγιασμένων λέξεων βυθομετρεί  τον εαυτό του, παρόν και και παρελθόν  .Ο ήρωας αποτελεί την ενσάρκωση  δυσκολίας ενσωμάτωσης-αφομοίωσης μιας δεύτερης γενιάς μεταναστών,στον Ελλαδικό χώρο.Είναι το μηδενικό γινόμενο φόβων,χαμένων επιθυμιών και ονείρων .Όμως, δεν εμμένει στην ενδοσκόπηση.Σε δεύτερο επίπεδο μέσα στον ασθματικό μονόλογο του ,στην προσπάθεια αναζήτησης των ”αιτιών΄΄ της ετερόκλιτης συμπεριφοράς του , θίγεται   ειρωνικά ,σαρκαστικά , κωμικά μια σειρά  στρεβλών συμπεριφορών και στερεοτύπων που τοιχογραφούν την έκπτωτη σε ιδανικά Ελληνική κοινωνία . Η μόνη διέξοδος που του/μας απομένει είναι   η τέχνη.Και όταν αυτή δεν αρκεί  ο καθρέφτης θρυμματίζεται   Τα σπασμένα γυαλιά της ψυχής πληγώνουν ,όπως  φανερώνει  ο κομματιασμένος  λόγος που ναι αντανάκλαση του ήρωα,τον ίδιο…

Το έργο κινείται σε αυτοβιογραφικό άξονα.Αρχικά, ο 28 πρωταγωνιστής,είναι σχεδόν συνομήλικος με τον συγγραφέα,που γεννήθηκε το 1988,Ακόμα,ο Αλέξανδρος,ήρωας με συγγραφικές ανησυχίες  κατάγεται από την Αλβανία,και συγκεκριμένα από το Δρεπένι,ενώ ο ίδιος ο Χρήστος από την Χίμαρα.Οι ιδιωματισμοί καταλαμβάνουν αρκετές αράδες,ίσως γιατί μέσα τους, θέλει να περισώσει από την λήθη αλλοτινές ονειρικές εμπειρίες και να τιμήσει την ΄΄μητέρα πατρίδα΄΄χωρίς να την απαρνηθεί για την νέα

Τέλος,εννοείται εμμέσως,ότι ο Αλέξανδρος σκότωσε με μαχαίρι τον πατέρα του.Ένα χρόνο μετά,επιστρέφει για να βάλει τέλος στην ζωή του,την ημέρα των γενεθλίων του,αυτοκτονώντας μπροστά σε μάνα και αδερφή.Η πατροκτονία εκφράζει το μίσος προς τον δημιουργό του,που τον ξεκόλλησε από τις ρίζες της ανυπαρξίας,τον φόρτωσε με το δυσβάσταχτο βάρος της ζωής.Όμως και αυτή δεν ήταν αρκετή για να αρθεί το ενδογενές άλγος.Η επικείμενη αυτοκτονία επιβεβαιώνει την αποτυχία της πρώτης και την ανάγκη διεξόδου μια και καλή από τις βαθιές ενοχές .Έτσι,έχουμε να κάνουμε με μια μετατόπιση ευθύνης στην μάνα και αδερφή που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν την οικογενειακή και προσωπική γαλήνη μέσω ημιμέτρων συναισθηματισμού και οικονομικής/κοινωνικής βελτίωσης

Από την αρχή ως το τέλος,συναντάμε μια κατάρριψη,συνεχή διάψευση και απομυθοποίηση σε προσωπικό και κοινωνιολογικό επίπεδο με σαρκαστική και αυτο-σαρκαστική διάθεση.Μέσα από τα μάτια ενός θρυμματισμένου καλλιτέχνη απεικονίζεται η παρακμή της σύγχρονης Ελλάδας της Κρίσης,της χώρας του άφθονου,νοσηρού καταναλωτισμού,της αυταπάτης της ήρεμης ζωής στο χωριό,των λούμπεν επαναστατών που αναζητούν πλασματική ευτυχία,του περιούσιου ελληνικού λαού,και παράλληλα των αυτοκτονιών,που λόγο της συχνότητας για ασήμαντους λόγους.αφαιρούν το σκοτεινό μεγαλείο,την μοναδικότητα,τον έσχατο δρόμο λύτρωσης των απόκληρων που σε αυτήν απολαμβάνουν μια στιγμή δόξας.Κι όλα πλέον λούζονται και κυλούν στην ΄΄Λάσπη΄΄ που παρασέρνει στην ροή της,τα θραύσματα των χαμένων ψευδαισθήσεων

΄΄Η τρέλα΄΄εξάλλου  ΄΄ είναι ντοπαρισμένη λογική που βλέπει πίσω από τοίχους και κάγκελα ..και όπως και να το κάνεις η θέαση της πραγματικότητας σε κάνει και σαλεύεις!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s