ΡΟΣΑΛΝΤΕ -Ερμαν Εσσε

‘”Ότι του απέμεινε ήταν η τέχνη του. …Ποτέ δεν είχε νιώσει γι’ αυτή, τόσο σίγουρος όσο ένιωθε τώρα. Απέμενε η παρηγοριά του ξένου, αυτού που δεν του είχε δοθεί η χάρη ν’ αρπάζει το ποτήρι της ζωής και να το πίνει ως τον πάτο. Απέμενε το παράξενο, ψυχρό κι ωστόσο ακατανίκητο πάθος να παρατηρείς, να βλέπεις και να συμμετέχεις με κρυφή περηφάνια στο έργο της δημιουργίας. Αυτό ήταν το κατακάθι και η αξία της αποτυχημένης του ζωης, η άπαρτη μοναξιά και η ψυχρή γοητεία της τέχνης..΄΄.

Γράφει η Σωτηρία Περβανά

Όταν η Ροσάλντε έφτασε στα χέρια μου κι όσο καιρό μου κρατούσε συντροφιά, ένιωθα το λιγότερο συγκλονισμένη. Ήταν τότε που κι εγώ έκανα την πρώτη μου συγγραφική απόπειρα, ίσως συναντηθήκαμε με τον Έσσε σε εκείνους τους άδειους χρόνους που ρέουν εις το διηνεκές, ένα έργο που μέσα απο την πλάνη του μπορεί να γίνει θρυαλλίδα και να προκαλέσει μια δυσερμήνευτη κινητικότητα σκέψης, μια “μόχλευση ιδέων” που εντέλει σε καθορίζει.

Η Ιστορία του Έσσε επιλέγει ένα αγρόκτημα, το οποίο ονομάζει Ροσάλντε…
το όνομα που ο ίδιος ο συγγραφέας αποφάσισε να του δώσει, στην αρχή το θεώρησα παράταιρο, αργότερα συναισθάνθηκα πως ίσως και να ήταν μια προσπάθεια να το “εξανθρωπίσει”, να προιδεάσει τον αναγνώστη πως δεν έκανε λόγο για ένα αγρόκτημα που απλώς θα οριοθετούσε έναν χώρο, δεν θα περιοριζόταν σε όρια γεωγραφικά ώστε να περιφρουρήσει τον ίδιο του τον ήρωα, επρόκειτο για τον Έσσε, οι χώροι και οι χρόνοι μπορούσαν να είναι κομμάτια της ιστορίας, ισότιμα κι ισάξια με τον ήρωα, χρησιμοποιούσε τη Ροσάλντε ώστε να πλάσει μια ατμόσφαιρα τέτοια ζυμωμένη απο την αρχή ως το τέλος με μια αλλόκοτη μελαγχολία που θα παγίδευε τον αναγνώστη στο δάσος της, ο παλμός, η μουσικότητα και η νοσταλγικότητα που ο ίδιος ήθελε να υφάνει, μύριζαν νοτισμένο χώμα. Πέρασαν κάποια χρόνια απο την μέρα που υπογράμμιζα με μανία τις αράδες του και ένιωθα συνάμα ενοχές που “λέρωνα” το έργο του με την αδυναμία μου που με ωθούσε να αποστηθίζω όσα κατάφερνα. Το ξεχασμένο περιεχόμενο του πονήματος ομολογώ πως δεν μου είναι ξεκάθαρο πια…

Η μνήμη μου πάντα με προδίδει, όμως η αίσθηση του έχει εντυπωθεί σε κάποια άγνωστα κύτταρα εντός μου. Ο ήρωας του, ένας παλιός φίλος που μοιραστήκαμε μαζί την οδυνηρή μοναξιά του, καθώς έχει ήδη γευτεί την καλλιτεχνική του αναγνώριση που στέκει ανίκανη να του προσφέρει έστω και ελάχιστη χαρά κι ικανοποίηση. Έχει κυριευτεί απο θλίψη, χαμένος στο δάσος που του κρατά συντροφιά με τις σιωπές, ψάχνει να βρει τον εαυτό του που χάθηκε σε έναν αποτυχημένο γάμο, σε ρόλους που νιώθει μέσα τους εγκλωβισμένος, σύζυγος, πατέρας και καλλιτέχνης, πασχίζουν μάταια να ισορροπήσουν και να στριμωχτούν όλοι μαζί στο ίδιο κουφάρι. Ένας γάμος αποτελματωμένος, δυο παιδιά που αποτελούν την μόνη ριπή φωτός. Ένας φίλος που έρχεται απο μακριά, του τάζει το ταξίδι της αφύπνισης, της φυγής, του υπόσχεται μια ελάχιστη παράταση ζωής. Οι ελπίδες αλυχτούν κραυγές θριάμβου. Μια ανυπόταχτη καλλιτεχνική κι ονειροπόλα φύση, έχει υποστεί την συντριβή ενός αποτυχημένου έγγαμου βίου κι έχει εκούσια φυλακιστεί στη Ροσάλντε ως μια ποινή που οφείλει να εκτίσει. Τα ενοχικά του αισθήματα, η υπερμετρη ευαισθησία τον κρατά δέσμιο στη Ροσάλντε, ώσπου συνωμοσίες άλλες, περισσότερο καρμικές και λιγότερο επεμβάσεις ανθρώπινες, τον βυθίζουν ολότελα στο σκοτάδι, ως ένας ύστατος εξαναγκασμός επανατοποθέτησης…

Ένα έργο γραμμένο με λυρισμό και ευαισθησία, χωρίς να ξεπερνά το μέτρο και να υποκύπτει σε λάθη, λόγος απλός, μεστός, ξεκάθαρος όσο και ηχηρός, μια φωτοσκίαση της ψυχής ανεπαίσθητη κι αρρενωπή συνθέτουν ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα …
.” ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ ΡΟΣΑΛΝΤΕ !!!

Η Σωτηρία Περβανά γεννήθηκε στην Μαρώνεια της Κομοτηνής. Σπούδασε προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Ασχολείται με το γράψιμο από νεαρή ηλικία. Το “Άργησες μόνο μια ζωή” είναι το πρώτο της βιβλίο.Το 2014  εξέδωσε  και το δεύτερο βιβλιο  της ΄΄Στην άκρη του νήματος ΄΄απο τις εκδόσεις Κέδρος 

Από το οπισθόφυλλο Εκδόσεων Καστανιώτη Σειρά Νομπελίστες:

Χαμηλοί τόνοι, λυρισμός, λεπτές φωτοσκιάσεις της ψυχής δίνουν ένα ακόμα μυθιστόρημα ατμόσφαιρας, βγαλμένο απ’ τον ίδιο τεχνίτη που έγραψε τη Γερτρούδη, το Κάτω από τον τροχό κ.ά.Ο ζωγράφος Γιόχαν Φέραγκουθ, ένας λεπταίσθητος άνθρωπος, βιώνει μέσα σε οδυνηρή μοναξιά την καλλιτεχνική του αναγνώριση και, ταυτόχρονα, τη συντριβή της συζυγικής του ζωής. Χωρισμένος με την γυναίκα του από κοίτης και κλίνης, κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό του αγροκτήματος που λέγεται Ροσάλντε, στρέφει την προσοχή του στο μοναδικό πλάσμα που του απόμεινε για να υπάρξει: στο μικρό, ανήλικο γιο του που μεγαλώνει διχασμένος ανάμεσα στην αγάπη του γι’ αυτόν και τη μητέρα του που εξίσου τον αγαπά. Κάποιος φίλος επιστρέφει για λίγο από μια χώρα μακρινή και αναστατώνει τη φαντασία του. Το ταξίδι αυτό δε θα γίνει πραγματικότητα παρά μόνο όταν δει το λατρεμένο του παιδί να πεθαίνει μέσα στα ίδια του τα χέρια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s