Τρελος – Χαλιλ Γκιμπραν

Η τρέλα, ω, αυτή η υπέροχη τρέλα! Η παρθένα δύναμη του σύμπαντος που συνθλίβει τιτάνες και χαϊδεύει τα πιο ευαίσθητα άνθη. Το φιλί που ξυπνάει τον άνθρωπο από τον λήθαργο της άγνοιάς του, και που με βία τον ξαναφυλακίζει μέσα στο τίποτα. Ο τρελός αυτός, ο αθάνατος σταυροφόρος της αναγέννησης και της αλήθειας – της ουσιαστικής αλήθειας, που όλο μεταβάλλεται κι όλο ζουζουνίζει στα αυτιά των νεκρών.

Αυτή τη τρέλα γνωρίζει κανείς σε αυτό το σύγγραμμα του Γκιμπράν. Μέσα από τις δεκάδες μικρές ιστορίες, που είναι παντελώς ασύνδετες μεταξύ τους φαινομενικά, όμως όλες συναντιόνται στο τέλος του ίδιου σκοπού – της αφύπνισης αυτής της αρχέγονης τρέλας. Στόχο έχουν να γκρεμίσουν τα φράγματα της πραγματικότητας, του λογικού, του “πρέπει”, ώστε θριαμβευτικά να ξεχυθεί το ατελείωτο ποτάμι της ζωής. Να επιτρέψουν στον άνθρωπο να αφεθεί σε αυτό το ρέμα, να χάσει τον εαυτό του, τη νόησή του, και να βρει το αιθέριο έλαιο της ύπαρξής του – την ελευθερία. 

“Αχ, καταραμένε δειλέ, αρνιέσαι να παλέψεις”!

Να αρπάξει τη θλιβερή προσωπικότητα των επτά προσωπείων και να τη διαμελίσει με λύσσα και οργή, για να μπορέσει μετά ο άνθρωπος να αντικρίσει τη πρωταρχική μορφή του και στοργικά να την αγκαλιάσει. Να αφεθεί στο μεθύσι του χάους και σαν νερό να ξεγλιστρήσει από τα δεσμά των συνανθρώπων του και των άθλιων θεών τους. Να μπορέσει με δάκρυα και το πιο ειλικρινές χαμόγελο να τους κοιτάξει και να ουρλιάξει με μίσος προς το μέρος τους: “Αφήστε με επιτέλους να ακούσω τη ψυχή μου, να την αγκαλιάσω, από τα χείλη της να αντλήσω τις στάλες της μίας πίστης”. 

Όλοι βρήκαν μέσα τους αυτόν τον τρελό. Ο Καμύ βρήκε τον Ξένο, ο Έρμαν Έσσε βρήκε τον Σιντάρτα, ο Σωκράτης το Δαιμόνιο   μέσα του, ο Ντοστογιέφσκι τον κάτοικο του Υπογείου, ο Νίτσε τον Ζαρατούστρα. Όλοι σκότωσαν τους ξένους Θεούς, απαγχόνισαν τις μορφές των ειδώλων, έκαψαν με χορούς και τραγούδια στα πυρά της αιώνιας αλήθειας τους απρόσωπους δυνάστες του πνεύματός τους, για να ακούσουν τον ψίθυρο του τρελού. 

“Ευλογημένοι, ευλογημένοι οι κλέφτες που ‘κλεψαν τις μάσκες μου”!

Αυτού του τρελού που είναι κάθε μέρα ίδιος, και κάθε μέρα διαφορετικός. Αυτός που πάνω στη πύρινη άμαξά του έχει δαμάσει τη ζωή, αυτός που έκανε τον έρωτα να τον ερωτευτεί, τη λογική να πουλήσει όλο τον θησαυρό της για ένα πετράδι άγνοιας. Αυτός που ξέφυγε από τον σκοτεινό κόσμο των ορισμών και είδε το φως του κενού, της ουσίας που δεν μπορεί να αιχμαλωτιστεί και να ειπωθεί.

Χίλιες χρυσές αλήθειες είναι τα άσπρα άλογα της άμαξάς του, τα ατίθασα άλογα που υποτάχτηκαν σε αυτόν που δεν επιχείρησε να τα δαμάσει. Πιστοί και υπερήφανοι υπηρέτες είναι του οδηγού τους που μοναδικό του μαστίγιο είναι η ίδια η ελευθερία τους. 

Το τελευταίο παιδί της ύπαρξης είναι αυτός ο υπέροχος τρελός, ο μόνος που κατάφερε επιδέξια να κρυφτεί από το ακούραστο βλέμμα του πιο αρχαίου γέροντα, του Χρόνου. Αυτός ο σκανδαλιάρης που κρύφτηκε κάτω από τα ράσα του ψυχρού Χρόνου και που θα γελάει για πάντα στο άκουσμα των αυστηρών κηρυγμάτων του.

“Φίλε μου, δεν είσαι φίλος μου, αλλά πώς το μπορώ να σε κάνω να το καταλάβεις; Το μονοπάτι μου δεν είναι μονοπάτι σου, αλλά μαζί βαδίζουμε, χέρι-χέρι”. 

Αυτός που αιώνια συμμετέχει με πάθος στο αιώνιο παιχνίδι και που σε κάθε παρτίδα του γνωρίζει την ήττα. Τη νίκη ποτέ του δεν τη θέλησε, τα ψεύτικα στεφάνια του θριάμβου ντρέπονταν από την αρχή να φορέσει – αντί αυτών, με ευτυχία και υπερηφάνεια αναδεικνύει πάνω στο στήθος του τα εκατομμύρια κάλπικα μετάλλια των αποτυχιών του, με αγάπη θυμάται όλες τις σκληρές ήττες του. Γιατί, με αυτό τον τρόπο ποτέ δεν έγινε νικητής, ποτέ δεν άλλαξε η καρδιά του – ήταν πάντα ο τρελός. 

Αυτόν τον ξεχωριστό τρελό λοιπόν θα νιώσετε να σας σκουντάει στο κεφάλι διαβάζοντας τον Τρελό του Γκιμπράν. Τα πρόστυχα λόγια του θα ακούσετε, τις σπίθες των ματιών του θα αντικρίσετε. 

Θα κοιταχτείτε για πρώτη φορά στον καθρέφτη. Και θα δείτε τον εαυτό σας.

Στη σκιά του ναού ο φίλος μου κι εγώ είδαμε έναν τυφλό να στέκει μόνος. “Να ο σοφότερος άνθρωπος της γης μας”, είπε ο φίλος μου. Άφησα τότε το φίλο μου, πλησίασα τον τυφλό, τον χαιρέτησα και συζητήσαμε.

Μετά από λίγο είπα, “Συγχώρεσέ μου την ερώτηση, αλλά από πότε είσαι τυφλός;”

“Από γεννησιμιού μου”, αποκρίθηκε εκείνος.

“Και ποιο είναι το μονοπάτι της σοφίας που ακολουθείς;” ξαναρώτησα.

“Αστρονόμος είμαι”, είπε κείνος.

Έπειτα απόθεσε το χέρι στο στήθος του, λέγοντας:

“Όλους αυτούς τους ήλιους, τα φεγγάρια και τ’ άστρα μελετώ”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s