Η ΕΡΗΜΟΣ ΤΩΝ ΤΑΡΤΑΡΩΝ -ΒΟΥΒΟΙ ΗΡΩΕΣ

Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.. 

   Η έρημος των Ταρτάτων κάλλιστα χαρακτηρίζεται ως απόηχος των καβαφικών βαρβάρων ..Το εν λόγω βιβλίο εκδόθηκε το 1940 στην Ιταλία του Μουσουλίνι ,στις αρχές του Β.Παγκοσμίου πολέμου κάνοντας τον συγγραφέα πανευρωπαϊκώς γνωστό, ενώ τον νεαρό πρωταγωνιστή  Ντρόγκο ,έναν καταταγμένο στρατιώτη  Γιόζεφ Κ,αξιομνημόνευτο στο λογοτεχνικό αβαείο ηρώων  λόγω του βουβού ,ατρόμητου ,ακλόνητου  θάρρους του μπροστά στα βάσανα της μαρτυρικής, αδυσώπητης ,παροδικής  μα και αέναης  αναμονής Τέλους.
Αν και διαδραματίζεται κάτω από φανταστικές στρατιωτικές συνθήκες ,πίσω  από την κουρτίνα  του μύθου έχουμε μια ανθρώπινη-φανταστική ιστορία που ακροβατεί μεταξύ καθολικών αντιθέσεων.Καθημερινό και αλληγορικό ,Αναμονή-Ουτοπία,Θάνατος-Ζωή, αποτελούν τις ανώτερες σφαίρες που εγγίζει η  αφήγηση ,θέματα που  δένουν αρμονικά αντί να συγκρούονται ,εκφράζοντας μέσα από την πάλη το Όλο της ζωής .Ή σκοτεινή λάμψη της ανώτερης τέχνης λούζει υψώνοντας .πέρα από τα μονοσήμαντα όρια, το έργο
  Πυρήνας του Καφκικού συγγραφέα είναι η Παράλογη τραγωδία της ανθρώπινης μοίρας΄ η αναγκαία Μοναξιά και η Σκιά του θανάτου -η αναπόδραστη μοίρα που μας αδελφοποιεί κάτω απο τον Ηλιο τους ανθρώπους παρά τις διαφορές και αντιπαραθέσεις
Ήταν μόνος στο κόσμο και εκτός από τον εαυτό του δεν τον αγαπούσε κανείς 
Μπροστά σε μία αχανή έρημο ,δίχως χώρο πατρίδα και χρόνο υψώνεται το οχυρό Μπαστιάνι σε μια ακριτική περιοχή .Οι αξιωματικοί και λοχαγοί ζουν ΄΄ΠΕΡΙΜΈΝΟΝΤΑΣ ΄΄όχι τον Γκοντότ αλλα τους Τάρταρους βασισμένοι σε ένα παλαιό,εύθραυστο ,ακαθόριστο μύθο, μια άσκοπη δικαιολογία της ύπαρξής και του  πλαστού σκοπού τους.

Πρωταγωνιστής, ένας Ιταλός νέος, ο Τζοβάνι Ντρόγκο , που επισκέφτηκε  το οχυρό για 4 μήνες μοναχά ,όμως η ρουτίνα και η κάλπικη  ελπίδα ΄΄ηρωποίησης΄΄ τον ανάγκασαν να ρίξει άγκυρα στην Έρημο για το υπόλοιπο της ζωής.Βουλιάζει στην ρουτίνα και την διστακτικότητα ,αρνείται να τις εγκαταλείψει. Ακόμα και όταν του δίνεται η ευκαιρία εξόδου τις ζητάει και τις  αναπολεί.
”Η ζωή είναι οι επιλογές μας΄΄ όπως λέει και ο Σαρτρ.Κάθε επιλογή περικλείει την ενοχή και ευθύνη κατά τον Κάφκα .Η τελευταία είναι το μολύβι που  μας βαραίνει.Η στρατιωτική ζωή μες στους απαράλλακτους ,πάγιους κανόνες την έχει πάρει από πάνω τους κάνοντας την ζωή ελάχιστα  υποφερτή ..Όμως και αυτό έχει και το τίμημα του καθώς όταν χαλαρώνουν έγνοιες και στεναχώριες υπεισέρχεται η πλήξη που μας τυραννά όπως διαπίστωσε ο Σοπενάουερ ,βασική παρατήρηση που θεμελιώνει  το α-νόητο της ύπαρξης και του επακόλουθου πεσιμισμού του.

Ο ρυθμός της αφήγησης συμπορεύεται με την ψυχολογική ταύτιση των ηρώων του μυθιστορήματος .Αργός ,υποτονικά ποιητικός,μελωδία της θλίψης που αναδύεται από τις σελίδες..Οι ίδιες νότες αντιλαλούν και στα εξωτερικά χαρακτηριστικά.Ο Μπουζάτι ζωγραφίζει με τις  λέξεις ,οπτικοποιεί τα αισθήματα  με ωχρές και άλλοτε πολύχρονες εικόνες .Κάθε σκηνή ακτινοβολεί(Τα σύννεφα.η έρημος που την καταπίνει το βαθύ σκοτάδι) τις καταστάσεις και τα συναισθήματα των προσώπων.Αρχιτεκτονικά δομημένες σε ρίχνουν με το κεφάλι στην ιστορία.Περπατάς στο οχυρό μαζί με τους ήρωες.είσαι και εσύ στρατιώτης . μέρος του γκρίζου ,έρημου σκηνικού που δεν είναι παρά οι πληκτικές ζωές μας. Καθημερινές χαρές ,λίγα συμβάντα που σπάνε τον πάγο της πλήξης ,ανεπαίσθητη διαφορετικότητα είναι η ρανίδα της αισιοδοξίας που τους κρατά πριν την άβυσσο .Η ζωή τους.η αντήχηση της καβαφικής μονοτονίας .
Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.
Η ζωή ,μια ρωγμή φωτός στο μαύρο τοίχο του θανάτου

Ήρωες άλαλοι ,πειθήνιοι μάρτυρες  της ύπαρξης που με κνούτο  τους βασανίζει.Περιμένουν το φως.τις δόξες ,τα κλαδιά ελιάς της Νίκης,Ο πόλεμος δεν είναι μαύρο φθινόπωρο ,μα η άνοιξη της κίνησης ,της αναζωογονητικής δράσης.Το αίμα των Ταρτάρων μέλλει να τους ξεδιψάσει .Η φράση του Ερνέστο Σάμπατο από το Τούνελ τους καθρεφτίζει ΄΄Η ζωή μια έρημο απο ανώνυμες βουβές κραυγές κάτω από αδιάφορα αστέρια΄΄
Μα οι Τάρταροι δεν έρχονται
 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις

Λίγο πριν περάσει το κατώφλι ακούγονται οι κλαγγές των Ταρτάρων.Ήρθαν,ο πόλεμος ,η λύτρωση ,η επιβεβαίωση.Όχι δεν θα κλάψει .Γελάει.χαμογελάει μες στα σκοτάδια και αν κανείς δεν θα τον δει.Χαμογελά για τον εαυτό του .Η συνείδηση του παραλόγου δεν σε ρίχνει στην Κόλαση ,μονάχα ένα αμυδρό, γαλήνιο, λαμπερό γέλιο σου προσφέρει.Γιατί σε ξεγέλασαν ή γιατί τελείωσε το ταξίδι ;
Συνοπτικά θα λέγαμε: Τίποτα, μα τίποτα δεν είναι η ζωή τους εξόν από μία άσβεστη ελπίδα για τις επερχόμενες χαρές δόξα και τιμές της μάχης αλλά  και Φόβο .Τρόμο μήπως το όνειρο εξατμιστεί στο Τίποτα..Οι βάρβαροι του Καβάφη αναγεννήθηκαν.Είναι ο σκοπός και το τέλος τους.Η υπογραφή και το αχνάρι τους στην Ιστορία
Τέλος,ο Ιταλός Κάφκα όπως ονομάστηκε  ,σου αφήνει μια απαισιόδοξη απόγευση , την αίσθηση του τελεσίδικου ΔΊΧΩΣ ΕΛΠΙΔΑ κλεισίματος του ταξιδιού σου..Όμως ,το τέλος ,η αντιμετώπιση του Αιώνιου ανθρώπου ,του Ντρόγκο απεικονίζει την θέση του συγγραφέα για την ζωή, άποψη που συναντάμε και στον Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ 
Ακόμα και η πιο βασανισμένη ζωή είναι καλύτερη από τον Θάνατο!
Γιατί η επίγνωση του ,μας δίνει την μεθυστική φλόγα για να ζήσουμε 

Το έργο έχει μεταφερθεί και στην μεγάλη οθόνη .Εδώ μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες 
Βιογραφικό: Ο ΝΤΙΝΟ ΜΠΟΥΤΖΑΤΙ γεννήθηκε στο Μπελούνο, μια μικρή πόλη της Βόρειας Ιταλίας, στις 16 Οκτωβρίου του 1906. Σπουδάζει νομικά στο Μιλάνο (η διπλωματική του εργασία είχε σαν θέμα τη «Νομική φύση της Συμφωνίας Κράτους και Βατικανού») και πριν ακόμα τελειώσει τις σπουδές του αρχίζει τη δημοσιογραφική του καριέρα σε μια από τις μεγαλύτερες ιταλικές εφημερίδες, την ‘’Corriere della Serra’’. Θα συνεχίσει να δουλεύει στην ίδια εφημερίδα ακόμα κι όταν θα καθιερωθεί σαν συγγραφέας, ενώ παράλληλα θα συνεχίσει να ασχολείται και με τη ζωγραφική, κάνοντας συχνά ατομικές εκθέσεις της δουλειάς του. Η πρώτη του εμφάνιση στο λογοτεχνικό πανόραμα της Ιταλίας θα γίνει το 1933 με ένα σύντομο μυθιστόρημα, το Barnabo delle montagne. Ο Μπουτζάτι πέθανε ένα βροχερό απόγευμα του 1972, στο Μιλάνο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s