Ο Αντιχριστος – Φριντριχ Νιτσε

Ο “Αντίχριστος” είναι χαρακτηριστικό έργο του γνωστού Γερμανού φιλοσόφου και φέρει τη σφραγίδα του σε κάθε πρόταση, λέξη και σημείο στίξης. Είναι ένα σύγγραμμα στις φλέβες του οποίου ρέει η οργή ενάντια στη καταπίεση και συνάμα το οξυγόνο της λύτρωσης. Ένας δαυλός που μπορεί επιτέλους να χρησιμοποιήσει ο σύγχρονος άνθρωπος για να προβεί στην επαναξιολόγηση όλων των αξιών.

Ο Νίτσε παρουσιάζει τον Χριστιανισμό κυριολεκτικά ως αρρώστια, ως το πιο θλιβερό γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τον αναδεικνύει ως τον βάλτο που κατέπνιξε τη χάρη και τη ζωντάνια του Ελληνικορωμαϊκού πολιτισμού και που φυλάκισε τα αγνά και φυσικά ένστικτα του ανθρώπου. Είναι το όπλο που χρησιμοποίησαν οι κατώτεροι πνευματικά άνθρωποι (ιερείς) για να εξουσιάσουν πάνω στις συνειδήσεις και τις ζωές ολόκληρων κοινωνιών. 

“Χριστιανικό είναι το μίσος ενάντια στο νου, την περηφάνια, το θάρρος, την ελευθερία, την απολύτρωση του πνεύματος΄ χριστιανικό είναι το μίσος ενάντια στις αισθήσεις, στη χαρά των αισθήσεων, τη χαρά γενικά…”

Ο βασικός πυρήνας αυτού του σιχαμερού ιδεολογικού κτίσματος είναι η έννοια της κρίσης, από την οποία απορρέουν κι όλα τα υπόλοιπα ρεύματα ηθικών ακαθαρσιών (η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι εξίσου σκληρή). Ο Χριστιανισμός εισήγαγε στο μυαλό και τη καρδιά του ανθρώπου την έννοια του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους, της ανταμοιβής και της τιμωρίας, του παραδείσου και της κόλασης. Διχοτόμησε την ενιαία ανθρώπινη οντότητα στο αμαρτωλό σώμα και τη θεία ψυχή, ευνουχίζοντάς τη με αυτό το τρόπο πνευματικά. Απέσυρε την ουσία της ζωής από τη πραγματικότητα της γης και τη μετέθεσε σε μία αιώνια και ιδεατή συνθήκη την οποία ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μη γευτεί ποτέ (Παράδεισος). 

Αυτό το μαύρο κλουβί, κάγκελα του οποίου είναι κάθε αξιολογικός συσχετισμός, κατάφερε να εγκλωβίσει τον άνθρωπο μέσα σε μία μίζερη και ζοφερή συνειδητότητα, στερημένη από κάθε είδους χαράς. Ο άνθρωπος, καταδικασμένος αιώνια στην ανέφικτη τήρηση θεϊκών προσταγών από τον μεγαλύτερο τύραννο που κατάφερε να συλλάβει ποτέ ο ανθρώπινος νους (Θεός), θυσιάζει το Τώρα και τη προσωρινή ζωή του για την ελπίδα της αποφυγής της τιμωρίας της Κολάσεως. Τη θέση της θέλησης, που είναι κι εκ των ανώτερων τάσεων κατά τον Ζαρατούστρα, έχει καταλάβει η πίστη – κι όχι μία οποιαδήποτε πίστη, αλλά μία απόλυτη συνειδησιακή υποταγή και τον οριστικό απαγχονισμό του Εγώ. 

Δάσκαλοι και προστάτες αυτού του θείου νόμου είναι οι ιερείς, με πρωτοπόρο τον Απόστολο Παύλο. Ο Νίτσε χρησιμοποιεί τα πιο μαύρα χρώματα για να συνθέσει το πορτρέτο τους – έχουμε να κάνουμε με τη προσωποποίηση της έκπτωσης της ανθρώπινης φύσης, τους εκπροσώπους της πραγματικής decadence, όντα της κατώτατης πνευματικής βαθμίδας – έχουμε μπροστά μας “θλιβερά ανθρωπάκια”. Αυτή η φάρα ανθρώπων για να επιβιώσει και να κυριαρχήσει στον κόσμο κατάφερε αξιοποιώντας την απαράμιλλη πονηριά της (που για κινητήριο δύναμη έχει την ανάγκη για εκδίκηση και τον φθόνο) εκμεταλλεύτηκε την αγνότητα των σπουδαίων αρχαίων πολιτισμών και τη δηλητηρίασε με το σπόρο της αμαρτίας. 

“Υπέρτατος νόμος: “Ο Θεός συγχωρεί εκείνον που μετανοεί” – σ’ απλή γλώσσα: εκείνον που υποτάσσεται στον ιερέα”.

Ο άνθρωπος έκτοτε έχασε την αγάπη για τον εαυτό του – μίσησε τον εαυτό του και το σώμα του. Είδε στον καθρέφτη μία ατελή φιγούρα, μία ανάπηρη οντότητα που λύση στη δυστυχία της μπορεί να βρει μονάχα μέσω της θείας πρόνοιας. Ο άνθρωπος πούλησε την αλήθεια της πραγματικότητας για το ψέμα μία μεταφυσικής ψευδαίσθησης και οι ιερείς κατάφεραν να τον κοροϊδέψουν με το πιο πρωτοφανές και χυδαίο ψέμα – τον θείο νόμο. Έφτασε στο σημείο να τρέμει και να υποτάσσεται σε έναν κυριολεκτικά ανύπαρκτο και αόρατο τύραννο, ξεπερνώντας κάθε όριο παραλογισμού και κατακρεουργώντας ο ίδιος τη ψυχολογική του υγεία. 

Ο άνθρωπος πλέον ξέχασε τις αισθήσεις του! Ξέχασε να βλέπει, να αγγίζει και να ακούει. Προτιμάει πλέον να πιστεύει (επειδή μόνο μέσω της πίστης είναι εφικτή τέτοια τρέλα) σε αόρατες σκιές και μεταθανάτιους κόσμους, τη στιγμή που ο ίδιος βρίσκεται σε μία υπαρκτή πραγματικότητα, στη γη, στον εαυτό του. Φοβάται και βασανίζεται από συνθήκες που κυριολεκτικά, δεν υπάρχουν.

“Η βασική διαφορά ανάμεσα στις δύο θρησκείες της decadence: ο Βουδισμός δε δίνει υποσχέσεις αλλά τις κρατά, ο Χριστιανισμός δίνει χιλιάδες υποσχέσεις και δεν κρατά καμία”.

Μέσα από τον “Αντίχριστο“, λοιπόν, ο Νίτσε επιχειρεί να ξεριζώσει όλες αυτές τις αρρωστημένες αντιλήψεις και ιδέες, που βρίσκονται βαθιά στη συνείδηση του ανθρώπου και που τον μαχαιρώνουν σε κάθε του βήμα και σκέψη. Προσπαθεί να επαναφέρει τον άνθρωπο πίσω στη γη και να του ανοίξει τα μάτια μπροστά στο μεγαλείο και τη χαρά που του προσφέρει ανά πάσα ώρα και στιγμή. 

Να ξαναβρεί τον εαυτό του. Να σπάσει τα δεσμά του και να αγκαλιάσει με δάκρυα και σπαραγμούς την αγνή και τόσο βασανισμένη ύπαρξή του, που αιώνες τώρα μαστιγώνεται από αμαρτίες, ιερείς, θεούς, αξίες και “πρέπει”. 

Να ανασάνει το καθάριο οξυγόνο του αέρα, να μπήξει στα χέρια του με πάθος μέσα στη μητέρα γη, να κοιτάξει τους ουρανούς κατάματα δίχως φόβο και να γευτεί το χάδι του ήλιου. 

Να ακολουθήσει τη πυξίδα της καρδιάς του, να ακούσει τον χτύπο της θέλησής του και να περπατήσει ξανά υπερήφανος και φυσικός, όπως τον έπλασε η φύση – γυμνό και καθαρό, με μοναδικά ενδύματα τα ένστικτά του. 

Να βρει την αλήθεια του, τη προσωπική του αλήθεια και μόνον αυτήν. Να γίνει φίλος του Ζαρατούστρα και να μοιραστεί μαζί με αυτόν τον υπέροχο και χαμογελαστό σοφό έναν χορό ανάμεσα στα άστρα. 

Να γίνει ξανά άνθρωπος.

“Ρίζα του κακού είναι η αδυναμία. Ρίζα του καλού οτιδήποτε αυξάνει τη θέληση για ζωή”.

“Τα πιο πνευματικά ανθρώπινα όντα, καθώς είναι επίσης τα ισχυρότερα, βρίσκουν την ευτυχία τους εκεί που οι άλλοι θα έβρισκαν την καταστροφή τους: στους λαβυρίνθους, στην αυστηρότητα προς τους εαυτούς τους και τους άλλους, στους πειρασμούς΄ η χαρά τους πηγάζει από τον αυτοέλεγχο: Μ’ αυτούς ο ασκητισμός γίνεται φύση, ανάγκη, ένστικτο. Θεωρούν προνόμιο ν’ αναλαμβάνουν σκληρά έργα, αναψυχή τους να παίζουν με βάρη που άλλους συνθλίβουν… Γνώση – μια μορφή ασκητισμού. Αυτοί είναι τα πιο αξιοσέβαστα ανθρώπινα όντα. Κι αυτό δεν αποκλείει να είναι επίσης τα πιο εύθυμα, τα πιο αξιαγάπητα. Είναι κυρίαρχοι όχι γιατί το θέλουν αλλά γιατί είναι κυρίαρχοι΄ δεν έχουν την ελευθερία να έρχονται δεύτεροι”.

3 thoughts on “Ο Αντιχριστος – Φριντριχ Νιτσε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s