Η ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ Ή ΑΛΛΙΩΣ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥ

Το παρακάτω ποίημα, πεζολογικού ύφους,αποτυπώνει,μέσα σε σελίδες καμένων τετραδίων,τον εσώτερο κόσμο ενός εργάτη της Αβύσσου.Το εξαιρετικό δείγμα γραφής του D.W,όπως υπογράφει ο νέος μας φίλος,(ευχαριστούμε και εδώ για το email του) είναι η βουβή κραυγή κάθε θρυμματισμένης ψυχής,ο μελωδικός αγώνας κάθε Σίσυφου της Δημιουργίας,που παλινδρομεί μεταξύ ζόφους και φωτός,ανήλεης φλόγας και τρυφερής θάλασσας,ύπαρξης και ανυπαρξίας.Ακούστε τις πύρινες γλώσσες που χαράσσονται στις σελίδες.Μέσα στις στάχτες των ζυγιασμένων και καλαίσθητων λέξεων,ίσως βρείτε και το δικό σας σπασμένο γυαλί…Απολαύστε το,όπως και εμείς!

“Συνεχώς αισθάνομαι σαν να έχω ένα πυρωμένο κάρβουνο μέσα μου που φλογίζει ολόκληρη την ύπαρξη μου.
Κάτι πρέπει να κάνω, να αποκοιμίσω το άλγος.
Δεν δύναμαι να αντέξω διά βίου τον υπαρκτικό και πνευματικό πυρετό που ανεβάζω επικίνδυνα.
Έρχομαι αντιμέτωπος με αυτό το πανίσχυρο και ανώλεθρο τέρας.
Με άλλα λόγια, με τον αΐδιο πυρήνα κάθε πνευματικά άγρυπνου ανθρώπου.
Χωρίς ιδιαίτερο στοχασμό, μα ενστικτωδώς θα έλεγα, δύο δρόμους βλέπω κι ακολουθώ.

Ο πρώτος: ο δρόμος του δέκτη, που εν προκειμένω, αναλαμβάνει πυροσβεστικό ρόλο.
Ο γραπτός λόγος, η γνώση, εν γένει, χαρίζει στο πνεύμα μου καταπραϋντικές σταγόνες σοφίας.
Αυτές με τη σειρά τους, πολυμήχανες όπως είναι,
ταξιδεύουν στη νόησή μου κι ανακαλύπτουν την μυστική δίοδο που οδηγεί στον κομιστή του πόνου.
Λέξη-λέξη, σταγόνα-σταγόνα πέφτει
πάνω στην πύρινη μάζα και την νοτίζει αργά και σταθερά.
Ώσπου να γίνει το κάρβουνο σαθρό, να διαλυθεί, και να ησυχάσω.

Ο δεύτερος δρόμος: είναι ο δρόμος του δημιουργού και λειτουργεί αντίστροφα από του δέκτη.
Ο δημιουργός πασχίζει να μετουσιώσει την εσώτερη φλόγα του σε έργο!
Σε λέξεις, σε ποίηση, σε φιλοσοφία, σε άφθαρτο υλικό που δύναται να κερδίσει την ενδοκοσμική αθανασία.
Κάθε σπίθα, κάθε φλεγόμενο κομμάτι ανεβαίνει στην συνείδηση μου και εκεί καλλιεργείται, μορφοποιείται, και παράγεται από τους εικοσιτέσσερις εργάτες μου.
Μέχρι μέσα μου να γίνω καθαρός σαν το νωπό χιόνι και το εκλεκτό μάρμαρο του Μιχαήλ Άγγελου, ενώ παράλληλα τα χαρτιά μου θα βρίσκονται γεμάτα και μελανιασμένα, παιδιά του δικού μου ήλιου, που είμαι βέβαιος πως θα ανατείλει ξανά.”

DW

*Η φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε, είναι  η΄΄ Starry Night Over the Rhone΄΄, πίνακας του Vincent Van Gogh. Θεωρούμε, ότι απεικονίζει το ΄΄φωτισμένο σκοτάδι΄΄τις κουκκίδες άστρων που λούζουν την πνιγηρή και συνάμα γλυκιά Νύχτα κάθε καλλιτεχνικής ψυχής.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s