Σαπισμενη Σαρκα μου

Ένα κείμενο σκοτεινό σαν την άβυσσο, πλασμένο για γερά στομάχια και γενναίες καρδιές. Μυρίζουμε την απόγνωση του Υπογείου του Ντοστογιέφσκι, μας κόβει τη σάρκα σαν λεπίδι μία άγρια ψύχρα και μέσα στο μεγαλύτερο σκοτάδι βρίσκουμε τις ακτίνες ενός χαμογελαστού ήλιου.

Ένα κείμενο απόκοσμο και σκληρό. Ένα κείμενο που με χαρά φιλοξενούμε σε μία σελίδα των Καμμένων Τετραδίων, μία σελίδα αρπαγμένη από μία φλόγα σκοτεινή.

Ευχαριστούμε τη φίλη Άρτεμις για την επικοινωνία.


Σαπισμένη σάρκα μου, κατεστραμμένη από την σήψη που κατακλύζει το κορμί μου. Σιγά – σιγά σαν ένα κάλο, αργό βασανιστήριο.

Σιχαμένο σώμα μου, μυρίζεις θάνατο και αρρώστια. Σε απεχθάνομαι σαν ένα νεκρό αρουραίο. Μια άμορφη μάζα αιμάτων και μυών. Κοκάλα δεν υπάρχουν. Μονό μια σειρά δοντιών που χτυπάνε μεταξύ τους προσκαλώντας σε χορό πλάσματα από τα έγκατα της γης. Σκουλήκια και νεκρούς, σαπισμένα φύλλα και χάρους. Όλη η υπο-φύση (εννοώ αυτά που θεωρούνται πλάσματα του σατανά) θα χορεύει στο πάρτι μου. Στο πάρτι του θανάτου, του σκοταδιού.

Υπάρχει ένα θαμπό, κιτρινιάρικο, ισχνό φως που συνοδεύει τα βήματα μας. Ουρλιάζουμε όλοι μαζί από πόνο, από έναν άγνωστο πόνο. Έναν πόνο που παραμορφώνει όλα όσα βλέπεις γύρω σου. Τα ματιά πετάγονται έξω, γλώσσες μαύρες μυτερές βγαίνουν από πτώματα, και μια δερματίτιδα να καταστρέφει ό,τι απομένει. Αίματα και κομμένες σάρκες παντού, πιανόμαστε όλοι μαζί και τραγουδάμε ένα εκστατικό τραγούδι που δεν ξέρω τα λόγια. Κινούμαστε χωρίς σκοπό, χωρίς αίτια, χωρίς τίποτα – μια μυρωδιά από βραστά φρέσκα σκουπίδια  τρυπάει τα ρουθούνια μου, κάποιος μόλις πέθανε.

Ένα εκκρεμές στέκεται πάνω από το κεφάλι μου, που δεν σταματάει ποτέ. Διασκεδάζω το εμβατήριο του. Διαλύομαι σε ένα διάλυμα που με κάνει να βγάζω φουσκάλες με πύον. Τις σκάω και γελάω. Το πύον τρέχει σε όλο μου το σώμα και μου φαίνεται το πιο αστείο θέαμα που έχω δει ποτέ. Αρχίζουν και βγαίνουν σκουλήκια, άραχνες και κατσαρίδες μαζί με εβένινο αίμα από τις πληγές μου.

Γελάω ακόμα πιο δυνατά. Όλοι οι καλεσμένοι του πάρτι σέρνονται σιγά σιγά προς το μέρος μου. Ανεβαίνουν πάνω στις πληγές μου και με τρώνε.

Εξαφανίζομαι, γελάω!

Άρτεμις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s